วันนี้มาด้วยความหงุดหงิดอยู่เต็มหัวใจ

ทั้งอึดอัด -- โมโห -- งุ่นง่าน

.

.

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า วันนี้ได้คุยกับคนใกล้ตัวคนหนึ่ง

ที่เพิ่งเป็นแม่คนหมาดๆ เธอคนนี้มีวิถีการใช้เงินแบบที่เราไม่เห็นด้วยในหลายๆครั้ง

แต่วันไหนก็คงไม่ร้ายแรงเท่าวันนี้!

เธอเพิ่งไปถอย car-seat (ที่นั่งสำหรับเด็กในรถ) มาใหม่

อันนี้เป็นอันที่ 3 แล้ว! ที่มีอยู่ก็ใช่จะกระจอกงอกง่อยนะ

มีแบบตะกร้าอันละเกือบหมื่น อันแบบธรรมดาราคาเกือบ 25,000

อันล่าสุดที่ไปถอยมา ... ก็ไม่เท่าไร แค่เฉียด30,000ไปนี๊ดเดียว

ยัง ... ยังไม่เท่านั้น มีคนเพิ่งให้อันใหม่ยี่ห้อไฮโซราคาไม่ต่ำกว่า15,000มาอีกอัน

.

.

เราก็บอกเธอว่าให้เอาอันใหม่ไปขายซะ เพราะว่ามันมีมากเกินไปแล้ว

(มีลูกคนเดียวนะ...ไม่ได้ออกมาทีเป็นครอกซะหน่อย)

คุณเธอก็เริ่มสาธยายว่าทั้งสองอันมันมีข้อแตกต่างอย่างโน้นอย่างนี้

ยกเหตุผลมาอ้างร้อยแปด ---

.

.

เราก็รู้นะว่ามันไม่ใช่เงินของเรา รู้ว่าคนเป็นแม่ก็ต้องอยากให้ลูกได้ของดีที่หนึ่ง

พยายามจะเข้าใจ แต่นี่มันเกินไปไหม ???

ถามว่าเขาฐานะดีไหม ก็โอเคดี หน้าที่การงานมั่นคง มีบ้านหลังใหญ่

แต่ที่รู้ก็ยังกู้เงินสร้างบ้าน ตอนนี้ก็ยังผ่อนพ่อผ่อนแม่ตัวเองอยู่

เอาเงินไปใช้หนี้ก่อนดีไหม ... หรือถ้ายังไม่อยากใช้หนี้ก็เก็บไว้บ้างก็ได้

เงินมันไม่ได้จะบูดจะเน่าสักหน่อย ไหนจะอนาคตเด็กที่ต้องเรียนต้องใช้

โรงเรียนดีๆเดี๋ยวนี้จ่ายทีตั้งเท่าไหร่ ไหนจะต้องไฮโซส่งไปต่อนอกอีก

.

.

ที่มันหงุดหงิดขนาดนี้อีกเหตุผลหนึ่งเป็นเพราะไม่นานมานี้เพิ่งไปทำงานการกุศลมาด้วย

เป็นองค์กรที่ช่วยสร้างความฝันให้เด็กที่เจ็บป่วยร้ายแรงถึงขั้นอาจเสียชีวิตให้เป็นจริง

ได้เห็นอีกหลายร้อย หลายพันครอบครัวไม่มีเงินแม้กระทั่งจะดูแลขั้นพื้นฐานให้ลูกตัวเอง

ถามว่าพ่อแม่เขาไม่พยายามรึเปล่า งอมืองอเท้ารึก็ไม่ใช่

แต่โอกาสมันไม่อำนวยก็เท่านั้น

เกิดมาผิดที่ ... โตมาผิดทาง ชีวิตช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

.

.

เราไม่ใช่คนดีมากมาย ไม่ใช่แม่พระ

แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่า (อะไรวะ) ทำไมคนเราโอกาสมันถึงไม่เท่าเทียมกันขนาดนี้

ถ้าเขามีมากจนล้นขนาดนั้น น่าจะคิดแบ่งปันไปให้คนอื่นบ้าง

ช่องความห่างในสังคมมันยากที่จะหายไป แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้มันแคบลงบ้าง

นิดนึงก็ยังดี ...