หลายๆวันมาเนี่ยทำตัวเป็นยายแก่ บ่นเป็นหมีกินผึ้งบ่อยๆ

(เอ...ทำไมเขาต้องเรียกอาการบ่นๆๆว่า"หมีกินผึ้ง"ด้วยนะ)

เริ่มแอบรำคาญตัวเองเล็กน้อย เลยลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง

...

หันมาฝึกจิต บังคับใจให้มองแต่สิ่งดีๆ

อะไรที่มันไม่ได้ดั่งใจ ขวางหูขวางตาก็มองข้ามมันซะ

เขาว่าร่างกายต้องดูแล หมั่นออกกำลังกาย ทานแต่สิ่งดีๆ พักผ่อนมากๆ

จิตใจก็ยิ่งสำคัญกว่า

บางทีเราก็ลืมๆดูแลจิตใจ ปล่อยให้เจออะไรมอมแมม สกปรกมากๆ

ไม่ได้ชำระล้าง ดูแล ... ใจก็เลยขุ่นมัว ไม่ใสแบบเก่า

...

ตอนนี้เริ่มกลับมาเป็นแบบเก่าแล้วค่ะ โลกเริ่มสดใสเหมือนเดิม

สีสันอาจจะผิดจากเดิมไปบ้าง แต่ก็ยังน่าดูอยู่ค่ะ

เขาว่ากันว่าตัวเราเป็นแม่เหล็กที่มีพลังที่สุด

หากเราส่งพลังบวกออกไป ... เราก็จะดึงดูดสิ่งที่เป็นแง่บวกกลับมา

หากเราไปโฟกัสกับสิ่งแย่ๆ แนนอนเราก็จะเจอแต่เรื่องหงุดหงิด ผิดหวังอยู่เรื่อยไป

...

วันนี้เพิ่งเจอเรื่องน่ารักๆมา

ตอนไปซื้อของกำลังจะจ่ายเงิน เกิดไอขึ้นมา

แถมไม่ยอมหยุดเอาง่ายๆ ไอติดๆกันอยู่สักพัก

คนขายก็แสนดี ยิ้มแล้วยื่นกล่องลูกอมมินท์มาให้

เรารับมาแล้วก็ขอบคุณเธอ

น้ำใจเล็กๆน้อยๆแค่นี้จากคนแปลกหน้าก็ทำให้โลกเราน่าอยู่ขึ้นอีกนิด

จริงไหมคะ

 

* ป.ล. ก่อนหน้านั้นนิดเดียว เพิ่งเอาตุ๊กตาที่ได้เป็นของแถมตอนซื้อของให้น้องคนที่อยู่ข้างหลัง 

อย่างนี้จะเรียกว่าพลังบวกดึงดูดพลังบวกด้วยกันน่าจะได้นะคะ

edit @ 7 Jul 2008 19:26:17 by B a b o O

สองอาทิตย์มาเนี่ยแอบหงุดหงิด งุ่นง่านอยู่เป็นระยะๆ

จะว่าไปก็ยังไม่ได้อายุเกินวัยขนาดที่จะไปโยนความผิดให้ไอ้เจ้าฮอร์โมนในร่างกาย

แต่จะหาสาเหตุตรงๆก็ยังนึกไม่ออก

มองอะไรมันขวางหูขวางตา ผิดที่ผิดทางบ่อยครั้ง

บางทีก็ไปลงกับคนข้างๆซะอย่างนั้น

...

พยายามออกกำลังกายก็แล้ว ทำโยคะก็แล้ว

นับ 1- 100 ... สูดลมหายใจเข้าลึกๆก็บ่อย

แต่บทไอ้เจ้าตัวหงุดหงิดมันจะมา อะไรก็ยั้งไม่อยู่

...

ใครเคยเป็นบ้างคะ ถ้ามีเคล็ดลับหรือข้อแนะนำดีๆ

อย่าลืมเอามาแบ่งปันกันนะคะ

 

แง่ม แง่ม แง่ม

 

เมื่อวานนี้เกิดอาการเบื่อๆเซ็งๆ เลยหนีออกไปเดินเล่นสบายๆ

ตอนแรกว่าจะไปร้านหนังสือ หาหนังสือดีๆอ่านเพลินๆสบายๆสักเล่ม

แล้วแวะเข้าร้านกาแฟ...หามุมสบายนั่งชิลๆอ่าน

.

.

พอไปถึงที่ห้าง... เดินไปเจอป้าย Sale ครั้งใหญ่ของ MNG

เหลือบไปมองป้าย...เขาบอกว่าเริ่มเข้าได้ตอนบ่าย2

ดูนาฬิกา -- ต้องรออีก 15 นาที

ตัดสินใจอยู่รอ ต่อคิวสาวๆกลุ่มข้างหน้าทางเข้าดีกว่า

เรารอเป็นคนที่หก --- ไม่ถึงห้านาทีต่อมา หันไปอีกทีมองไม่เห็นปลายแถวแล้ว

โอ้แม่เจ้า! คนมาจากไหนกันเนี่ย กะดูด้วยสายตาไม่ต่ำกว่า150คนเป็นแน่

.

.

พอถึงเวลาเขาให้เข้าปุ๊บ กลุ่มสาวๆ (ซึ่งตอนนี้ส่วนใหญ่เหมือนจะเตรียมออกรบ) ก็กรูกันเข้าไป

จากตอนแรกที่ตั้งใจว่าช็อบสบายๆ ราคาเบาๆ ก็เลยเปลี่ยนใจ

หันมาสังเกตุดูบรรยากาศรอบข้างดีกว่า

สาวๆที่รอต่อแถวอยู่ข้างหน้าตอนแรก ตอนนี้กลายร่างกันเป็นแถว

ใบหน้าตึงเครียด โก่งคอ โชว์กล้ามกันเป็นแถว

ไม่รู้ไปโกรธใครมาแต่ปางไหน สายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อคนข้างๆ

น่ากลัวมากๆ    

.

.

บางคนถึงขั้นเปลี่ยนเสื้อในที่สาธารณะ โอ้โห! ลงทุนมากๆ

ถลกประโปรงลองกางเกง บางคนถึงขั้นยอมถอดเสื้อข้างนอกออก เหลือแต่เสื้อทับใน

.

.

บางคนอาศัยวิชาปอบหยิบ เอาไม่เอาไม่รู้ ขอหยิบไว้ก่อน

หอบจนแทบจะมองไม่เห็นทางเพราะกองเสื้อบังตา

.

.

แต่ก็มีสาวๆกลุ่มเล็กๆ ที่เดินดูเงียบๆ เรียบร้อย

โดนเบียดก็ไม่ว่า โดนตัดหน้าก็ไม่บ่น

แถมมียิ้มกลับให้อีกต่างหาก... นางฟ้ามาเกิดจริงๆ  

.

.

เดินดูบรรยากาศจนพอใจ โฉบหยิบเดรสมา2ชุด

ว่าแล้วก็ขอเช็คบิลกลับบ้านดีกว่า

.

.

ข้อคิดที่ได้วันนี้ ถ้าอยากเห็นตัวตนของสาวๆรอบตัวคุณ

พาไปช็อปวันที่มี Big Sale แบบนี้ท่าจะดี

จริงๆแล้วก็คงไม่ต่างกันกับที่เขาว่าไว้ว่าธาตูแท้ของคนจะออกเมื่อถึงยามคับขัน

 

* เอ...แต่แค่ Big Sale ยังเป็นถึงขนาดนี้ แล้วยามคับขันจะเป็นขนาดไหน

น่ากลัวจริงๆ ... บรื๊อออออ

edit @ 19 Jun 2008 10:44:47 by B a b o O